100 Χ 70
Χειμωνας του 2004 και στον προθαλαμο του Μυρταλη στην οδο Φιλοποιμενος 25α στην Πατρα εκεινο το βραδυ μια νεαρη φοιτητρια ξεσπα σε κλαμματα κοιταζοντας αυτον τον πινακα και απαντωντας στα επιμονα "γιατι" μας ειπε οτι εβλεπε τον εαυτο της στην ιδια ακριβως σταση στην ακρη μιας ακρογιαλιας του χωριου της και οτι το ειχε κανει αυτο τοσες πολλες φορες που ενοιωσε τον πινακα δικο της εργο,δικη της παρασταση,δικο της συναισθημα και μας παρακαλεσε να αγορασει εστω και ενα αντιγραφο του πινακα,και πραγματικα εγω και η Σασα που ηταν παρων νοιωσαμε τοσο συναισθηματικα φορτισμενοι που δεν ξεραμε τι να πουμε.Για μια στιγμη αισθανθηκα την αφορητη μοναξια της που απο οτι μας ειπε συνοδευε για πολυ καιρο την ζωη της και συγκινηθηκα απο την ταυτιση της με την εικονα που ολως τυχαια η εμπνευση μου δημιουργησε.Πηρε τελικα ενα καλο αντιγραφο λογω του οτι ο πινακας ανηκει απο την ωρα που τον πρωτοειδε στην κορη μας Δεσποινα που τον αγαπαει παρα πολυ.Εχει εκτεθει σε Πατρα και Ναυπακτο και στολιζε με πολυ μεγαλη μου χαρα την οικια της αγαπητης μας Δεσποινας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου